تنگی کانال نخاعی چیست؟
تنگی کانال نخاع یک وضعیت پزشکی است که زمانی رخ میدهد که کانال نخاعی باریک می شود و بر طناب نخاعی و یا اعصابی که از آن عبور میکنند فشار وارد می کند.
کانال نخاعی یک فضای توخالی است که از مرکز ستون فقرات می گذرد و شامل طناب نخاعی است که مجموعه ای از اعصاب است که مغز را به بقیه بدن متصل می کند. طناب نخاعی توسط مهره ها که استخوان هایی هستند که ستون فقرات را تشکیل می دهند محافظت می شود. مهره ها توسط دیسک هایی از هم جدا می شوند که به عنوان ضربه گیر عمل می کنند و به ستون فقرات اجازه حرکت می دهند.
تنگی کانال نخاعی می تواند در هر قسمتی از ستون فقرات رخ دهد، اما بیشتر در قسمت تحتانی کمر یا گردن (ستون فقرات گردنی) رخ می دهد.
آرتریت: استئوآرتریت و آرتریت روماتوئید می توانند باعث تشکیل خارهای استخوانی شوند که می توانند در کانال نخاع رشد کرده و آن را باریک کنند.
فتق دیسک: فتق دیسک کمر زمانی اتفاق میافتد که مرکز نرم دیسک ستون فقرات از شکافی در قسمت بیرونی سختتر عبور کند. اگر فتق دیسک به طناب نخاعی یا اعصاب فشار بیاورد، می تواند باعث تنگی نخاع شود.
افزایش ضخامت رباط ها: رباط هایی که مهره ها را در کنار هم نگه میدارند می توانند به مرور زمان ضخیم شوند و به سمت کانال نخاعی برآمده شوند و باعث تنگی ستون فقرات شوند.
تومورها: رشد غیرطبیعی می تواند در داخل یا خارج کانال نخاعی ایجاد شود و به نخاع یا اعصاب فشار وارد کند.
آسیب های ستون فقرات: ضربه به ستون فقرات، مانند شکستگی یا دررفتگی در مهره ها، می تواند باعث تنگی ستون فقرات شود.
علائم تنگی نخاع بسته به محل و شدت تنگی می تواند متفاوت باشد. برخی از افراد مبتلا به تنگی کانال نخاعی ممکن است به هیچ وجه علائمی را تجربه نکنند، در حالی که برخی دیگر ممکن است این علائم را تجربه کنند:
اگر مشکوک به تنگی کانال نخاعی هستید، مهم است که برای ارزیابی به پزشک مراجعه کنید. پزشک شما ممکن است معاینه فیزیکی انجام دهد، آزمایش های تصویربرداری (مانند اشعه ایکس، ام آر آی یا سی تی اسکن) را تجویز کند و یا آزمایش های عملکرد عصبی را برای تعیین علت و شدت علائم شما انجام دهد.

درمان تنگی کانال نخاعی به شدت بیماری و علت اصلی بستگی دارد. در برخی موارد، درمان های محافظه کارانه مانند استراحت، فیزیوتراپی و داروهای ضد درد ممکن است برای مدیریت علائم کافی باشد. در موارد شدیدتر، ممکن است جراحی برای کاهش فشار روی نخاع یا اعصاب لازم باشد.
چندین روش غیرجراحی برای درمان تنگی کانال نخاعی وجود دارد که می تواند به مدیریت علائم و بهبود کیفیت زندگی افرادی که از این عارضه رنج می برند کمک کند. این درمان های غیر جراحی عبارتند از:
فیزیوتراپی: فیزیوتراپی می تواند به بهبود انعطاف پذیری، قدرت و تعادل کمک کند که می تواند فشار روی نخاع و اعصاب را کاهش دهد. فیزیوتراپی همچنین می تواند به آموزش تمریناتی برای بهبود وضعیت بدن و تسکین درد به بیماران کمک کند.
داروها: مسکنهای بدون نسخه مانند استامینوفن یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن میتوانند به تسکین درد و کاهش التهاب کمک کنند. در برخی موارد، داروهای تجویزی مانند شل کننده های عضلانی یا داروهای درد عصبی ممکن است تجویز شوند.
تزریق: تزریق استروئید می تواند برای کاهش التهاب و تسکین درد استفاده شود و اغلب همراه با فیزیوتراپی استفاده می شود.
وسایل کمکی: عصا، واکرها و بریس ها می توانند به حمایت از ستون فقرات و کاهش فشار روی اعصاب کمک کنند.
تغییرات سبک زندگی: کاهش وزن، ترک سیگار و انجام ورزش های کم تاثیر مانند شنا یا دوچرخه سواری می تواند به کاهش فشار روی ستون فقرات و بهبود سلامت کلی کمک کند.
توجه به این نکته ضروری است که این درمان های غیرجراحی ممکن است برای همه بیماران مبتلا به تنگی نخاع موثر نباشد و برخی از بیماران ممکن است برای کاهش فشار روی نخاع و اعصاب نیاز به جراحی داشته باشند. برای تعیین بهترین درمان برای هر مورد، مهم است که با پزشک مشورت کنید.
چندین روش جراحی وجود دارد که می تواند برای درمان تنگی نخاع استفاده شود، از جمله:
لامینکتومی: این روش شامل برداشتن قسمت پشتی مهره (لامینا) برای ایجاد فضای بیشتری در کانال نخاعی است.
فورامینوتومی: این روش شامل برداشتن استخوان یا بافتی است که روی ریشه عصبی در هنگام خروج از کانال نخاعی فشار می آورد.
همجوشی ستون فقرات: این روش شامل ترکیب دو یا چند مهره با هم برای تثبیت ستون فقرات و جلوگیری از باریک شدن بیشتر کانال نخاعی است.
تعویض دیسک: این روش شامل برداشتن دیسک آسیب دیده ستون فقرات و جایگزینی آن با دیسک مصنوعی است.
بیشتر بخوانید :
درمان تنگی کانال نخاعی با فیزیوتراپی و ورزش
تنگی کانال نخاع ستون فقرات زمانی اتفاق میفتد که یک یا تعداد بیشتری از سوراخ های استخوانی (فورامینا) درون ستون فقرات باریک تر میشوند و فضا را برای عبور اعصاب کاهش میدهند.
این پروسه میتواند داخل کانال نخاعی (که نخاع در مرکز آن قرار دارد) و یا در سوراخ های بین مهره ای که ریشه های عصبی نخاعی از آن خارج میشوند اتفاق بیفتد. بسته به محل و اینکه چقدر باریکی و تنگی در طول زمان رخ میدهد،یک عصب نخاعی یا طناب نخاع میتواند تحت فشار قرار بگیرد و علائم درد،گزگز یا سوزن سوزن شدن،بی حسی و یا ضعف را باعث شود.
تنگی کانال نخاعی در ناحیه کمر نسبت به نواحی گردن و سینه ای شایع تر است.
تنگی کانال نخاعی میتواند بطور قابل ملاحظه ای از یک فرد به فرد دیگر متفاوت باشد.
علائم ممکن است یک یا تعداد بیشتری از موارد زیر را شامل شوند:
تنگی کانال نخاع بطور مشخصی بوسیله یک یا چند تا از فاکتورهای زیر ایجاد میشود:
تنگی سوراخ های مهره ای در ستون فقرات معمولا و به مرور زمان به عنوان بخشی از پروسه افزایش سن پیشرفت میکند.
در حالیکه تنگی کانال نخاع بطور مشخصی در افراد پنجاه سال یا بالاتر اتفاق می افتد، این بیماری میتواند به علت آسیب یا مشکل رشدی (فاکتورهای ژنتیکی) ایجاد شود.
تنگی کانال نخاع ممکن است در طول زمان بدتر شود ولی نسبت پیشرفت متغیر است و ممکن نیست که همیشه علائمی ایجاد کند.
در حالیکه تعدادی از افراد ممکن است بدتر شدن علائم را تجربه کنند،افراد دیگر ممکن است تسکین درد را با فیزیوتراپی، دارودرمانی،مدت کوتاهی استراحت و دیگر درمان های غیرجراحی تجربه کنند.
وقتی نقوص نورولوژیکال همچون بی حسی یا ضعف عضلانی با وجود درمان های غیرجراحی به سمت بدتر شدن میروند، جراحی ممکن است نیاز شود و در نظر گرفته شود.
جراحی بطور مشخصی برای تنگی کانال نخاعی توصیه میشود وقتی عکسبرداری و تست های تشخیصی نشان میدهند که علائم احتمالا با برداشتن فشار از روی یک عصب نخاعی یا طناب نخاع تسکین پیدا میکند.
قبل از انتخاب کردن جراحی برای تنگی کانال نخاع،مهم است که درباره ریسک های احتمالی و دیگر انتخاب های درمانی با جراح صحبت کنید.
اگر یک عصب نخاعی یا طناب نخاع برای مدت طولانی تحت فشار قرار میگیرد، بی حسی و یا فلجی میتواند اتفاق بیفتد.مهم است که برای هر بی حسی یا ضعف که به دست یه پا منتشر میشود یا هر گونه اختلال در هماهنگی کنترل روده یا مثانه ملاحظات پزشکی را به عمل آورید.
تنگی کانال نخاعی یک اصطلاح کلی برای تنگی یک یا تعداد بیشتری از سوراخ های استخوانی بین مهره ای در ستون فقرات است.نام های اختصاصی برای تنگی کانال نخاعی وابسته به محل دقیق که تنگی سوراخ بین مهره ای و فشار روی اعصاب وجود دارد.

دو نوع عمومی تنگی کانال نخاعی بنام های تنگی کانال نخاعی فورامینال (مربوط به سوراخ مهره ای که همچنین تنگی کانال نخاعی لترال (جانبی) نامیده میشود) که فشار یا التهاب روی یک عصب نخاعی است و نوع دوم تنگی کانال نخاعی سنترال (مرکزی) که شامل فشار یا التهاب روی طناب نخاع است.
سوراخ بین مهره ای سوراخی استخوانی است که یک ریشه نخاعی از کانال نخاعی بین دو مهره مجاور خارج میشود.
وقتی یک یا تعدادی از سوراخ های بین مهره ای تنگ میشود،تنگی کانال نخاعی فورامینال نامیده میشود.
به دنبال این نوع تنگی کانال،عصب نخاعی فضای کمتری برای عبور دارد و ممکن است تحت فشار قرار بگیرد،دردناک شود یا عملکردش مختل شود.
در حالیکه تنگی کانال فورامینال میتواند در هر بخشی از سوراخ های بین مهره ای ستون فقرات اتفاق بیفتد، با این خال در ناحیه کمر شیوع بالاتری دارد.
این نوع تنگی در گردن هم رخ میدهد ولی به ندرت در مهره های توراسیک یا سینه ای رخ میدهد.
اصلاحات foraminal stenosis و lateral stenosis اغلب بجای هم استفاده میشوند چرا که هر دو به تنگی کانال اتفاق افتاده در ناحیه جانبی کانال ستون فقرات اطلاق میشوند
سوراخ مهره ای ستون فقرات (vertebral foramen) سوراخی استخوانی در مرکز مهره هاست که از طناب طناع تا پایین کانال ستون فقرات محافظت میکند.
وقتی یک یا تعداد بیشتری از این سوراخ های مهره ای تنگ میشوند، تنگی کانال نخاعی از نوع مرکزی نامیده میشود.
به دنبال تنگی کانال نخاعی مرکزی، طناب نخاعی فضای کمتری دارد و ممکن است تحت فشار قرار بگیرد که میتواند باعث درد یا اختلال عملکرد در هر قسمتی از زیر سطح فشار شود.
در حالیکه تنگی کانال مرکزی میتواند در هر بخشی از سوراخ مهره ای ستون فقرات رخ دهد،با این حال در ستون فقرات گردن یا کمر شایع تر است.همچنین ممکن است که هر دو تنگی کانال نخاعی فورامینال و سنترال که با هم رخ دهند.
بیماران بزرگوارمان جهت دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل و یا کلینیک میتوانند با شماره زیر تماس حاصل نموده و مشاوره رایگان دریافت کنند
کلمات کلیدی
تنگی کانال نخاع ستون فقرات – تنگی کانال نخاعی گردن – تنگی کانال نخاعی کمری – تنگی کانال نخاعی گردنی – تنگی نخاع کمر – تنگی نخاع گردن – فیزیوتراپی در منزل – فیزیوتراپی در منزل تهران – فیزیوتراپی در منزل کرج – فیزیوتراپی در منزل شمال تهران – فیزیوتراپی در منزل شرق تهران – فیزیوتراپی در منزل غرب تهران – فیزیوتراپی در منزل جنوب تهران – فیزیوتراپ در منزل – متخصص فیزیوتراپی – کلینیک فیزیوتراپی – دکتر فیزیوتراپی – دکتر فیزیوتراپ – دکتر فیزیوتراپیست – پزشک فیزیوتراپ
درمان تنگی کانال نخاعی بسته به شدت عارضه و شرایط فرد و همچنین نظر پزشک و فیزیوتراپیست با روش های مختلف جراحی و غیرجراحی امکان پذیر است.
تنگی کانال نخاعی عارضه ای است که ممکن است بطور مادرزادی و به دلیل کم بودن قطر کانال نخاعی مادرزادی رخ دهد و یا ممکن است بطور اکتسابی و در نتیجه مشکلاتی همچون بیرون زدگی دیسک کمر و یا لغزش مهره ها رخ دهد.
کاهش فضایی که نخاع از آن عبور می کنند سبب وارد شدن فشار به نخاع و ریشه های عصبی شده و منجر به بروز علائمی همچون درد و بی حسی اندام ها و گزگز کردن پاها می شود.
علائم این بیماری بسته به این که تنگی کانال نخاعی در کدام قسمت از مهره ها رخ داده متفاوت است در صورتی که کاهش فضای نخاعی در مهره های گردنی رخ دهد سبب بروز علائمی همچون گردن درد و انتشار درد به دست ها و در صورتی که در قسمت مهره های کمری رخ دهد سبب کمردرد و انتشار آن به پاها می شود.
درمان تنگی کانال نخاعی با فیزیوتراپی به عنوان موثرترین روش درمان غیرجراحی این بیماری شناخته می شود.
این بیماری در بین افراد بالای 65 سال شیوع بیشتری دارد و در افراد جوان تر معمولا به دلایل مادرزادی رخ می دهد.
از آن جایی که علائم این بیماری با بسیاری دیگر از مشکلات ستون فقرات مشترک است تشخیص آن کمی دشوار است.
علائم اولیه بروز تنگی کانال نخاعی را معمولا میتوان در مشکلات و ناراحتی پاها مشاهده کرد ، پزشک برای تشخیص دقیق این عارضه علاوه بر معاینه فیزیکی از روش های عکسبرداری مخصوصی همچون ام آر آی یا سی تی اسکن بهره می برد و پس زا تفسیر نتایج بدست آمده بهترین روش درمانی را برای بیمار در نظر می گیرد.

همانطور که گفته شد علائم این بیماری بسته به محلی که تنگی رخ داده متفاوت است اما رایج ترین علائم عبارتند از :
تنگی کانال نخاعی در مهره های کمری :
تنگی کانال نخاعی در مهره های گردنی :
درمان این بیماری با روش های غیرجراحی و جراحی انجام می گیرد و خوشبختانه در بسیاری از موارد روش های غیرجراحی از جمله فیزیوتراپی در درمان تنگی کانال نخاعی موثر واقع شده و علائم بیمار تا حد زیادی کنترل می شود.
کاهش سطح فعالیت برای کاهش فشاری که بر ریشه ها و اعصاب نخاعی وارد می شود ضروری است و به تسکین درد کمک می کند.
برای کاهش درد و التهاب ناشی از این بیماری استفاده از داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی مانند آسپرین، ناپروکسن، ایبوپروفن و دیکلوفناک توصیه می شود.
تزریق داروهای کورتیکواستروئیدی نیز به فضایی که ریشه های نخاعی از آن عبور می کند در کاهش درد و التهاب شدید موثر است.
در برخی موارد نیز پزشک با تزریق داروهای بی حسی کننده در نزدیکی عصب به تسکین علائم بیمار کمک می کند.
ممکن است پزشک استفاده از بریس یا کمربندهای طبی مخصوصی را برای کاهش حرکات ستون فقرات توصیه کند.
فیزیوتراپی و ورزشی بهترین روش درمان تنگی کانال نخاعی هستند که در بسیاری از مبتلایان نیاز به انجام جراحی را از بین می برند.
فیزیوتراپی علاوه بر کمک به درمان این عارضه به درمان عامل زمینه ای نیز در بسیاری از موارد کمک می کند.
تکنیک های درمان دستی و مانیپولاسیون ستون فقرات فشاری را که بر اعصاب تحت فشار وارد می شود را تا حد زیادی کاهش داده و به تسکین علائم بیمار کمک می کنند.
درمان دستی و تنظیم ستون فقرات نقش موثری در بازیابی حرکات طبیعی ستون فقرات دارد.

اعمال کشش توسط دستان فیزیوتراپیست بر روی ستون فقرات سبب افزایش فضای بین مهره ای و کاهش فشار از روی اعصاب می شود که این امر کمک زیادی به تخفیف علائم می کند.
تمرینات ورزشی که فیزیوتراپیست برای بیمار در نظر می گیرد و می توان بصورت فیزیوتراپی در منزل نیز از آن ها بهره برد نقش مهمی در بهبود شرایط بیمار مبتلا به این عارضه دارد.
لیزر پرتوان نیز یکی از روش های موثر فیزیوتراپی در درمان تنگی کانال نخاعی است ، لیزر تراپی با لیزر پرتوان کمک زیادی به کاهش درد بیمار و آماده کردن وی برای انجام تمرینات ورزشی برای درمان این بیماری می کند.
درمان تنگی کانال نخاعی با تزریق اوزون نیز یکی از روش های موثر و نوین درمانی است که به کاهش علائم در مبتلایان به تنگی کانال نخاعی کمک می کند.
استفاده از گاز اوزون برای درمان این بیماری سبب کاهش تورم و گرفتگی پاها می شود و درد بیمار را تسکین می بخشد ، اوزون تراپی همچنین سبب افزایش اکسیژن و سایر مواد مورد نیاز سلول ها برای ترمیم و بازسازی خود می شود.
کلمات مرتبط :
درمان تنگی کانال نخاعی – فیزیوتراپی در منزل تهران – دکتر فیزیوتراپی – درمان دیسک کمر – فیزیوتراپی تنگی کانال نخاعی – تعرفه فیزیوتراپی در منزل
تنگی کانال نخاعی عارضه ای است که با کم بودن فضای کانال نخاعی مشخص شده و به دو صورت مادرزادی یا اکتسابی رخ می دهد. کاهش فضایی که نخاع در آن قرار دادرد سبب وارد شدن فشار به نخاع و ریشه های عصبی در نزدیکی دیسک کمر و دیسک گردن شده که این وضعیت می تواند عوارضی همچون کمردرد و گردن درد را در پی داشته باشد.
تنگی کانال نخاع حتی می تواند سایر اندام ها را درگیر کند بطوری که در مواردی دیده شده بیمار دچار تنگی کانال نخاعی از زانودرد شدید رنج می برد. در موارد شدید تنگی کانال نخاعی حتی ممکن است اعصاب مثانه و روده نیز درگیر شده و عوارضی همچون بی اختیاری ادرار و مدفوع ایجاد شود.

همانطور که گفته شد تنگی کانال نخاعی در دو نوع مادرزادی و اکتسابی ایجاد می شود که مهم تریت دلایل نوع اکتسابی آن بدین قرارند:
تغییرات دژنراتیو: شایع ترین علت تنگی کانال نخاعی روند طبیعی پیری است. با گذشت زمان، ستون فقرات ممکن است دستخوش تغییرات دژنراتیو مانند ایجاد خارهای استخوانی، ضخیم شدن رباط ها و فتق دیسک شود. این تغییرات می تواند فضای موجود برای نخاع و اعصاب را کاهش دهد.
فتق یا برآمدگی دیسک: وقتی دیسکهایی که به عنوان بالشتک بین مهرهها عمل میکنند برآمده یا فتق میکنند، میتوانند به نخاع یا ریشههای عصبی فشار وارد کنند و به تنگی نخاع کمک کنند.
استئوآرتریت: استئوآرتریت، وضعیتی که در آن غضروفی که انتهای استخوانهای مفاصل را میپوشاند، تحلیل میرود، میتواند بر ستون فقرات تأثیر بگذارد و منجر به تنگی نخاع شود.
رباط های ضخیم شده: رباط های ستون فقرات ممکن است به مرور زمان ضخیم شوند و فضای موجود برای نخاع و اعصاب را کاهش دهند.
تومورها: رشد غیرطبیعی یا تومور در کانال نخاعی می تواند طناب نخاعی یا ریشه های عصبی را تحت فشار قرار دهد و باعث تنگی شود.
تروما: آسیب های ستون فقرات، مانند شکستگی یا دررفتگی، می تواند استخوان یا بافت را جابجا کند و منجر به تنگی نخاع شود.
عفونت یا التهاب: در موارد نادر، عفونت یا شرایط التهابی میتواند منجر به تورم بافتهای داخل کانال نخاعی و در نتیجه تنگی شود.
بیماری پاژه: این اختلال استخوانی نادر می تواند باعث بزرگ شدن و ضعیف شدن استخوان ها شود که به طور بالقوه منجر به تنگی نخاع می شود.
Spondylolisthesis: این وضعیت زمانی رخ می دهد که یک مهره روی مهره زیر خود به جلو می لغزد. می تواند منجر به باریک شدن کانال نخاعی و تنگی شود.
خوشبختانه درمان تنگی کانال نخاعی در اغلب موارد به صورت غیر جراحی و با روش هایی همچون فیزیوتراپی و تمرین درمانی قابل بهبود است و تنها در صورتی که روش های غیر جراحی نتوانند کمکی به بهبود شرایط بیمار بکنند و مشکلات پیشرونده عصبی برای بیمار ایجاد شده باشد عمل جراحی انجام می گیرد.
کاهش دادن میزان فعالیت ها برای کاهش فشاری که به ستون فقرات وارد می شود می تواند به تسکین علائم کمک کند.
برای کاهش درد و التهاب می توان از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند آسپرین، ناپروکسن و ایبوپروفن استتفاده کرد.
در صورت وجود درد شدید و حادی که سبب مشکلات زیادی برای بیمار شده تزریق داروهای کورتونی به خارجی ترین لایه پوشاننده نخاع و ریشه های نخاعی به کاهش مشکلات بیمار کمک می کند.
با تجویز پزشک و متخصص فیزیوتراپی می توان از کمربند های طبی برای محافظت و بهبود ضعف عضلات شکم استفاده کرد.
فیزیوتراپی یک درمان غیر جراحی موثر برای تنگی کانال نخاعی است. فیزیوتراپیست ها می توانند با ارائه تمرینات و درمان های خاص، به کاهش درد و بهبود عملکرد کمک کنند.
اهداف فیزیوتراپی در بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاعی عبارتند از:
انواع تمرینات فیزیوتراپی برای بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاعی
فیزیوتراپیست ها از طیف وسیعی از تمرینات برای کمک به افراد مبتلا به تنگی کانال نخاع استفاده می کنند. این تمرینات ممکن است شامل موارد زیر باشد:
فواید فیزیوتراپی در بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاع
فیزیوتراپی می تواند مزایای زیادی برای افراد مبتلا به این عارضه داشته باشد، از جمله:
برای کسب بهترین نتیجه از فیزیوتراپی، افراد مبتلا به تنگی کانال نخاعی باید موارد زیر را در نظر داشته باشند:
فیزیوتراپی یک جزء مهم از برنامه درمانی برای افراد مبتلا به تنگی کانال نخاع است. فیزیوتراپیست ها می توانند با آموزش تمرینات مناسب و ارائه حمایت و انگیزه، به افراد مبتلا به تنگی کانال نخاع کمک کنند تا کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند.
فیزیوتراپی در منزل برای آن دسته از بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاع که به دلیل شرایط بیماریشان توانایی مراجعه به کلینیک فیزیوتراپی را ندارند بسیار مناسب است.