پارگی روتاتور کاف آسیبی است به گروهی از ماهیچه ها و تاندون هایی که مفصل شانه را احاطه کرده اند. این ماهیچه‌ها و تاندون‌ ها که در مجموع به عنوان روتاتور کاف شناخته می‌شوند، به تثبیت مفصل شانه کمک می‌کنند و به شما اجازه می‌ دهند تا بازوی خود را بلند کنید، بچرخانید و حرکت دهید.

دو نوع اصلی این آسیب وجود دارد:

  • پارگی جزئی: پارگی جزئی زمانی رخ می دهد که تاندون آسیب دیده باشد اما به طور کامل از هم جدا نشود. این نوع پارگی ممکن است باعث درد و ضعف در شانه شود، اما ممکن است نیازی به جراحی نداشته باشد.
  • پارگی تمام ضخامت: پارگی تمام ضخامت زمانی رخ می دهد که تاندون به طور کامل پاره شود. این نوع پارگی می تواند باعث درد و ضعف شدید در شانه شود و ممکن است برای ترمیم نیاز به جراحی داشته باشد.

علائم پارگی روتاتور کاف

علائم این آسیب بسته به شدت پارگی می تواند متفاوت باشد. برخی از شایع ترین علائم عبارتند از:

  • درد در شانه، به ویژه هنگام بلند کردن، چرخش یا رسیدن به بالای سر
  • ضعف در شانه
  • مشکل در بالا بردن بازو
  • شنیده شدن صدا از شانه
  • حساسیت در اطراف شانه

پارگی روتاتور کاف می تواند به دلیل عوامل مختلفی ایجاد شود، از جمله:

  • استفاده بیش از حد: پارگی روتاتور کاف در افرادی که بیش از حد از شانه های خود استفاده می کنند، مانند ورزشکاران، کارگران بالای سر و افرادی که تنیس یا گلف بازی می کنند، بیشتر دیده می شود.
  • سن: پارگی روتاتور کاف در بزرگسالان مسن‌تر شایع‌تر است، زیرا تاندون‌ها می‌توانند ضعیف شده و به مرور زمان مستعد پارگی شوند.
  • آسیب: آسیب هایی مانند افتادن روی بازوی کشیده نیز می تواند باعث پارگی روتاتور کاف شود.

پزشک شما احتمالاً بر اساس علائم، سابقه پزشکی و معاینه فیزیکی، پارگی روتاتور کاف را تشخیص خواهد داد. آنها همچنین ممکن است آزمایش های تصویربرداری مانند اشعه ایکس، ام آر آی یا سونوگرافی را برای تأیید تشخیص درخواست کنند.

روشهای درمان

درمان پارگی روتاتور کاف به شدت پارگی بستگی دارد. برای پارگی جزئی، درمان غیرجراحی، مانند استراحت، یخ، داروهای ضد درد و فیزیوتراپی ممکن است برای تسکین علائم کافی باشد.

برای پارگی های تمام ضخیم، ممکن است جراحی برای ترمیم پارگی لازم باشد. نوع جراحی که انجام می شود به محل و اندازه پارگی بستگی دارد.

فیزیوتراپی پس از پارگی روتاتور کاف

فیزیوتراپی نقش مهمی در توانبخشی پارگی‌های روتاتور کاف دارد، چه این پارگی‌ها به‌صورت غیرجراحی یا جراحی درمان شوند. فیزیوتراپیست ها از ترکیبی از تکنیک ها برای کمک به افراد برای بازیابی دامنه حرکتی، قدرت و عملکرد شانه های خود استفاده می کنند. تمرینات و روش های خاص بسته به شدت و وسعت پارگی، سن بیمار و سلامت کلی متفاوت خواهد بود.

فاز اولیه (0-6 هفته)

مرحله اولیه توانبخشی بر مدیریت درد، کاهش التهاب و حفظ دامنه حرکتی و در عین حال محافظت از بافت در حال بهبود تمرکز دارد. تمرینات دامنه حرکتی غیرفعال (PROM) توسط فیزیوتراپ برای کشش و تحرک ملایم مفصل شانه بدون مشارکت فعال بیمار انجام می شود. این به جلوگیری از سفتی و انقباض کمک می کند.

فاز میانی (6-12 هفته)

همانطور که بهبودی پیشرفت می کند، تمرینات دامنه حرکتی فعال (AROM) معرفی می شوند. این تمرینات شامل حرکت دادن فعالانه شانه توسط بیمار توسط فیزیوتراپیست یا با کمک وزنه های سبک یا نوارهای مقاومتی است. هدف افزایش تدریجی دامنه حرکتی و بازگرداندن عملکرد طبیعی شانه است.

مرحله آخر (12 هفته و بعد از آن)

هنگامی که شانه به دامنه حرکتی و قدرتی رضایت بخش دست یافت، تمرینات تقویتی پیشرفته تری برای هدف قرار دادن گروه های عضلانی خاص درگیر در ثبات و عملکرد شانه گنجانده می شود. 

تکنیک های رایج فیزیوتراپی

جدای از دامنه حرکتی و تمرینات تقویتی، فیزیوتراپیست ها همچنین ممکن است از تکنیک های مختلفی برای پرداختن به جنبه های خاص توانبخشی پارگی روتاتور کاف استفاده کنند:

  • درمان دستی: فیزیوتراپیست ها از دستان خود برای ماساژ و دستکاری بافت های نرم اطراف شانه از جمله عضلات، تاندون ها و رباط ها برای بهبود انعطاف پذیری، کاهش درد و بازیابی الگوهای حرکتی طبیعی استفاده می کنند.
  • الکتروتراپی: تحریک الکتریکی (TENS) یا درمان اولتراسوند ممکن است برای کاهش درد، بهبودی و بهبود عملکرد عضلانی استفاده شود.
  • تمرین حس عمقی: تمریناتی که حس موقعیت و حرکت بدن را به چالش می کشد برای بازیابی هماهنگی طبیعی شانه و جلوگیری از آسیب مجدد بسیار مهم است.