فیزیوتراپی در درمان بی اختیاری ادرار

  1. خانه
  2. مقالات آموزشی
  3. فیزیوتراپی در درمان بی اختیاری ادرار
فیزیوتراپی در درمان بی اختیاری ادرار

فیزیوتراپی در درمان بی اختیاری ادرار یک گزینه درمانی بسیار موثر و غیر تهاجمی است که در کلینیک فیزیوتراپی آیتن در شریعتی تهران ارائه می شود.

بی اختیاری ادرار نشت غیر ارادی ادرار است. این یک مشکل رایج است که میلیون ها نفر را در هر سنی تحت تاثیر قرار می دهد. انواع مختلفی از بی اختیاری ادرار وجود دارد که هر کدام علل و علائم خاص خود را دارند.

فیزیوتراپی کف لگن بخش مهمی از مدیریت بی اختیاری ادرار است. این یک گزینه درمانی ایمن، موثر و غیر تهاجمی است که می تواند به بسیاری از بیماران کمک کند تا کنترل مثانه را دوباره به دست آورند و کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند.

انواع بی اختیاری ادرار

بی اختیاری استرسی شایع ترین نوع بی اختیاری ادراری است. زمانی رخ می دهد که هنگام سرفه، عطسه، خندیدن یا ورزش، ادرار به بیرون نشت می کند. این به این دلیل است که ماهیچه هایی که از مثانه حمایت می کنند ضعیف یا آسیب دیده اند.

بی اختیاری فوری یکی دیگر از انواع رایج بی اختیاری ادرار است. زمانی رخ می‌دهد که میل شدید و ناگهانی برای ادرار کردن دارید و نمی‌توانید آن را نگه دارید. این اغلب به دلیل بیش فعال بودن مثانه ایجاد می‌شود.

بی اختیاری عملکردی زمانی رخ می دهد که به دلیل محدودیت های فیزیکی، مانند آرتریت یا مشکلات حرکتی، نتوانید به موقع به توالت بروید.

بی اختیاری سرریز زمانی اتفاق می افتد که مثانه شما به طور کامل تخلیه نمی شود. این می تواند باعث احساس فوریت و تکرر ادرار و همچنین ترشح ادرار شود.

بی اختیاری مختلط ترکیبی از بیش از یک نوع بی اختیاری ادراری است. به عنوان مثال، ممکن است هنگام سرفه یا عطسه، بی اختیاری استرسی داشته باشید، و هنگام خواب شبانه به بی اختیاری اصرار کنید.

انواع دیگر بی اختیاری ادرار عبارتند از:

  • بی اختیاری پس از ادرار کردن: نشت ادرار پس از اتمام ادرار است.
  • شب ادراری: بیدار شدن در شب برای دفع بیش از یک بار ادرار است.
  • فیستول مثانه: این سوراخی است که بین مثانه و اندام دیگری مانند واژن ایجاد می شود.

فیزیوتراپی در درمان بی اختیاری ادرار

عضلات کف لگن گروهی از عضلات هستند که از مثانه، رحم و رکتوم حمایت می کنند. آنها نقش مهمی در کنترل عملکرد مثانه دارند. هنگامی که این ماهیچه ها ضعیف یا آسیب می بینند، ممکن است نتوانند به اندازه کافی از مثانه حمایت کنند که منجر به بی اختیاری ادرار می شود.

فیزیوتراپی برای بی اختیاری ادرار بر تقویت و بازآموزی عضلات کف لگن تمرکز دارد. هدف کمک به بیماران برای بازیابی کنترل بر عملکرد مثانه و کاهش یا حذف دوره های بی اختیاری است.

فیزیوتراپیست ها از تکنیک های مختلفی برای رفع بی اختیاری ادرار استفاده می کنند، از جمله:

تمرین عضلات کف لگن (PFMT): این سنگ بنای فیزیوتراپی برای بی اختیاری ادرار است. PFMT شامل انقباض و شل کردن مکرر عضلات کف لگن برای تقویت آنها است. فیزیوتراپیست به بیماران آموزش می دهد که چگونه ماهیچه های صحیح را جدا کرده و فعال کنند، اغلب از دستگاه های بیوفیدبک برای ارائه بازخورد دیداری یا شنیداری استفاده می کنند.

بیوفیدبک: این تکنیک از دستگاه های الکترونیکی برای اندازه گیری و نمایش فعالیت عضلات کف لگن در زمان واقعی استفاده می کند. این بازخورد بصری به بیماران کمک می کند تا یاد بگیرند که عضلات مناسب را به طور موثرتری شناسایی و منقبض کنند.

بیوفیدبک الکترومیوگرافی (EMG): این شکل پیشرفته بیوفیدبک از الکترودهایی استفاده می کند که روی پوست قرار می گیرند تا فعالیت الکتریکی عضلات کف لگن را اندازه گیری کنند. سپس فیزیوتراپیست می تواند این داده ها را برای ارائه بازخورد و راهنمایی شخصی تجزیه و تحلیل کند.

تحریک الکتریکی: پالس های الکتریکی بر روی عضلات کف لگن اعمال می شود تا انقباضات آنها را تحریک کرده و قدرت عضلانی را بهبود بخشد.

مخروط های واژن: این دستگاه های کوچک و وزن دار برای ایجاد مقاومت در طول تمرینات PFMT در واژن قرار داده می شوند. هدف افزایش تدریجی وزن مخروط ها در طول زمان برای به چالش کشیدن و تقویت عضلات کف لگن است.

آموزش مثانه: این رفتار درمانی بر ایجاد یک برنامه منظم تخلیه مثانه و یادگیری تشخیص میل به ادرار کردن قبل از اینکه شدید شود تمرکز دارد. هدف جلوگیری از پر شدن بیش از حد مثانه و کاهش خطر بروز دوره های بی اختیاری است.

اصلاح رفتار: فیزیوتراپیست ها همچنین ممکن است به عوامل سبک زندگی که می توانند به بی اختیاری ادرار کمک کنند، مانند رژیم غذایی، مصرف مایعات و یبوست توجه کنند.

مطالعات نشان داده اند که فیزیوتراپی در درمان بی اختیاری ادرار بسیار موثر است و میزان موفقیت آن بین 50 تا 80 درصد است. نوع خاص بی اختیاری، شدت علائم و پذیرش بیمار همگی در تعیین نتایج درمان نقش دارند.

فواید فیزیوتراپی

فیزیوتراپی علاوه بر اثربخشی در بهبود بی اختیاری ادرار، مزایای دیگری نیز دارد:

غیر تهاجمی و ایمن: فیزیوتراپی شامل جراحی یا دارو نمی‌شود، و آن را به یک گزینه درمانی امن و راحت برای اکثر بیماران تبدیل می‌کند.

اثرات طولانی مدت: مزایای فیزیوتراپی می تواند ماه ها یا حتی سال ها پس از اتمام درمان باقی بماند.

بهبود کیفیت زندگی: درمان موفقیت آمیز بی اختیاری ادرار می تواند به طور قابل توجهی کیفیت زندگی فرد را بهبود بخشد، اضطراب، خجالت و انزوای اجتماعی را کاهش دهد.

فیزیوتراپی کف لگن به ویژه برای افرادی که دارای شرایط خاصی هستند که خطر بی اختیاری ادرار را افزایش می دهد مفید است، مانند:

زنان پس از زایمان: عضلات کف لگن اغلب پس از زایمان ضعیف می شوند و آنها را مستعد بی اختیاری می کند. فیزیوتراپی می تواند به بازیابی قدرت عضلانی و بهبود کنترل مثانه کمک کند.

افراد مبتلا به بیماری های عصبی: شرایطی مانند مولتیپل اسکلروزیس، سکته مغزی یا آسیب نخاعی می تواند بر عملکرد مثانه تأثیر بگذارد و منجر به بی اختیاری ادرار شود. فیزیوتراپی می تواند به بهبود استراتژی های کنترل و مدیریت مثانه کمک کند.

افراد مبتلا به عفونت‌های مجاری ادراری (UTIs): عفونت‌های مکرر می‌توانند مثانه را تحریک کنند و باعث فوریت و تکرر مثانه شوند و خطر بی اختیاری را افزایش دهند. فیزیوتراپی می تواند به کاهش این علائم و جلوگیری از عود بی اختیاری کمک کند.