دلایل تنگی کانال نخاعی

  1. خانه
  2. مقالات آموزشی
  3. دلایل تنگی کانال نخاعی
دلایل تنگی کانال نخاعی

دلایل تنگی کانال نخاعی

تنگی کانال نخاعی ، باریک شدن کانال نخاعی است، مسیری که طناب نخاعی و اعصاب نخاعی از آن عبور می کنند. این باریک شدن می تواند به نخاع و اعصاب فشار وارد کند و علائمی مانند درد، بی حسی، گزگز و ضعف در بازوها، پاها یا پشت ایجاد کند. تنگی کانال نخاعی بیشتر در قسمت تحتانی کمر (کمر) و گردن (ستون مهره‌های گردنی) رخ می‌دهد، اما می‌تواند بر ستون فقرات قفسه سینه نیز تأثیر بگذارد.

علائم تنگی نخاع بسته به محل باریک شدن و شدت بیماری متفاوت است. به طور کلی، علائم با فعالیت بدتر می شوند و با استراحت بهبود می یابند.

علائم رایج عبارتند از:

  • کمردرد: درد ممکن است تیز، مبهم یا دردناک باشد و اغلب هنگام خم شدن به جلو یا ایستادن برای مدت طولانی بدتر می شود.
  • بی حسی یا سوزن سوزن شدن: این احساس ممکن است در بازوها، پاها یا باسن ایجاد شود، به خصوص هنگام راه رفتن یا ایستادن.
  • ضعف: ضعف در بازوها، پاها یا تنه ممکن است بالا رفتن از پله ها، بلند شدن از صندلی یا نگه داشتن اشیاء را دشوار کند.
  • مشکلات ادراری: در موارد شدید، تنگی کانال نخاعی می تواند باعث فوریت، تکرر یا بی اختیاری ادرار شود.

پزشک معاینه فیزیکی انجام می دهد و در مورد علائم و سابقه پزشکی شما می پرسد. آنها ممکن است آزمایش های تصویربرداری مانند اشعه ایکس، اسکن MRI یا سی تی اسکن را برای دیدن ساختار ستون فقرات شما و شناسایی هرگونه تنگی کانال نخاعی درخواست کنند.

دلایل تنگی کانال نخاعی

افزایش سن و ساییدگی: با افزایش سن، استخوان‌ها و رباط‌های ستون فقرات به طور طبیعی تحلیل می‌روند که منجر به باریک شدن کانال نخاعی می‌شود. این شایع ترین علت تنگی نخاع است.

بیماری دژنراتیو دیسک: دیسک‌های بین مهره‌ای که به عنوان ضربه‌گیر بین مهره‌ها عمل می‌کنند، می‌توانند به مرور زمان تحلیل رفته و قد خود را از دست بدهند و فضای داخل کانال نخاعی را کاهش دهند.

خارهای استخوانی (استئوفیت): این توده‌های استخوانی می‌توانند بر روی مهره‌ها در نتیجه پیری یا بیماری دژنراتیو دیسک ایجاد شوند و کانال نخاعی را بیشتر باریک کنند.

ضخیم شدن رباط: رباط هایی که از ستون فقرات حمایت می کنند می توانند به دلیل التهاب یا آسیب ضخیم شوند و همچنین کانال نخاع را منقبض کنند.

دیگر دلایل تنگی کانال نخاعی

بیماری های التهابی: شرایطی مانند آرتریت روماتوئید و اسپوندیلیت آنکیلوزان می تواند باعث التهاب ستون فقرات شود و منجر به تورم و باریک شدن کانال نخاعی شود.

تومورها: تومورهای نادر ستون فقرات همچنین می توانند طناب نخاعی یا اعصاب را تحت فشار قرار دهند و علائم تنگی نخاع را ایجاد کنند.

نقایص مادرزادی: در برخی موارد، افراد با کانال نخاعی باریک تری به دنیا می آیند که خطر ابتلا به تنگی کانال نخاعی را در سنین بالاتر افزایش می دهد.

فتق دیسک: فتق دیسک وضعیتی است که در آن مرکز نرم و ژله مانند دیسک بین مهره ای از طریق پارگی در حلقۀ بیرونی به بیرون رانده می شود. اگر فتق دیسک به داخل کانال نخاعی کشیده شود، می تواند بر روی نخاع یا اعصاب فشار بیاورد و علائم تنگی نخاع را ایجاد کند.

تروما: آسیب شدید ستون فقرات، مانند شکستگی یا دررفتگی، می تواند به مهره ها و رباط ها آسیب برساند و منجر به تنگی ستون فقرات شود.

درمان تنگی کانال نخاعی

درمان تنگی کانال نخاعی به شدت علائم و سلامت کلی شما بستگی دارد. درمان های محافظه کارانه، مانند داروهای ضد درد، فیزیوتراپی و اصلاح شیوه زندگی، اغلب رویکرد خط اول هستند. این اقدامات ممکن است به کاهش درد و بهبود عملکرد کمک کند.

در برخی موارد، اگر درمان‌های محافظه‌کارانه مؤثر نباشند یا فشار عصبی قابل توجهی وجود داشته باشد، ممکن است جراحی توصیه شود. گزینه های جراحی عبارتند از:

  • لامینکتومی: این جراحی شامل برداشتن بخشی از قوس استخوانی (لامینا) مهره برای ایجاد فضای بیشتری برای نخاع و اعصاب است.
  • فورامینوتومی: این جراحی شامل برداشتن قسمت کوچکی از قوس استخوانی (فورامن) است که در آن اعصاب نخاعی از ستون فقرات خارج می‌شوند تا فشردگی عصب را کاهش دهد.

فیزیوتراپی برای درمان تنگی کانال نخاع

فیزیوتراپی نقش مهمی در مدیریت تنگی کانال نخاع ایفا می کند، وضعیتی که کانال نخاعی را باریک می کند، به اعصاب نخاعی فشار وارد می کند و باعث درد، بی حسی و ضعف در پاها می شود. هدف فیزیوتراپی کاهش درد، بهبود تحرک و بازیابی عملکرد بدون توسل به جراحی است.

راهکارهای فیزیوتراپی برای تنگی نخاع:

تمرینات: فیزیوتراپیست ها یک برنامه ورزشی شخصی متناسب با نیازهای خاص شما طراحی خواهند کرد. این تمرینات بر موارد زیر تمرکز خواهند کرد:

  • آ. تحرک ستون فقرات: تمرینات کششی برای بهبود انعطاف پذیری کمر، باسن و همسترینگ.
  • ب تقویت: تمرینات تقویتی برای عضلات مرکزی، عضلات بازکننده پشت و عضلات پا برای حمایت از ستون فقرات و کاهش فشار.
  • ج. تمرینات هوازی: فعالیت های هوازی کم تاثیر مانند پیاده روی، شنا یا دوچرخه سواری برای بهبود تناسب اندام کلی و کاهش درد.

آموزش وضعیت بدن: به شما آموزش می دهد که وضعیت بدنی و الگوهای حرکتی مناسب را برای به حداقل رساندن فشار روی ستون فقرات و کاهش خطر تشدید علائم.

درمان دستی: تکنیک‌های عملی مانند ماساژ، تحرک مفصل، و کینزیوتیپینگ برای کاهش تنش عضلانی، بهبود تحرک مفاصل و رفع درد.

استفاده از تجهیزات: فیزیوتراپیست شما ممکن است استفاده از وسایل کمکی مانند عصا، واکر یا تکیه گاه های کمری را برای کمک به راه رفتن و کاهش درد توصیه کند.

اصلاح سبک زندگی: توصیه هایی در مورد حفظ وزن سالم، تکنیک های صحیح بلند کردن و مدیریت استرس برای جلوگیری از بارگذاری بیشتر ستون فقرات و افزایش رفاه کلی.