اختلال عملکرد عضلات کف لگن

  1. خانه
  2. مقالات آموزشی
  3. اختلال عملکرد عضلات کف لگن
اختلال عملکرد عضلات کف لگن

اختلال عملکرد عضلات کف لگن می تواند به طرق مختلف ظاهر شود و به طور قابل توجهی بر کیفیت زندگی فرد تأثیر بگذارد. 

کف لگن به گروهی از ماهیچه‌ها و بافت‌های همبند اطلاق می‌شود که ساختاری مانند بند یا بانوج را در پایین لگن تشکیل می‌دهند. این ماهیچه ها از اندام های واقع در ناحیه لگن از جمله مثانه، رحم و رکتوم حمایت می کنند. وظایف اصلی عضلات کف لگن عبارتند از:

حمایت: عضلات کف لگن از اندام های لگن حمایت می کنند و از پایین آمدن یا افتادگی آنها به فضای واژن یا رکتوم جلوگیری می کنند.

کنترل اسفنکتریک: آنها نقش مهمی در کنترل منافذ مجرای ادرار، واژن و مقعد دارند و به کنترل ادرار و مدفوع کمک می کنند.

عملکرد جنسی: این عضلات با حفظ تون واژن و حمایت از بافت نعوظ در مردان و زنان به عملکرد جنسی کمک می کنند.

عضلات کف لگن از چندین لایه شامل لایه های سطحی و عمیق تشکیل شده است. ماهیچه های سطحی مانند bulbospongiosus و ischiocavernosus در مردان و bulbospongiosus و عضلات عرضی پرینه در زنان در عملکرد جنسی و کنترل اسفنکتریک نقش دارند. ماهیچه های عمیق، از جمله عضلات بالابرنده و دنبالچه، حمایت ساختاری از اندام های لگنی را فراهم می کنند.

علل اختلال عملکرد عضلات کف لگن

اختلال عملکرد کف لگن می تواند ناشی از عوامل مختلفی باشد، از جمله:

زایمان: بارداری و زایمان، به ویژه زایمان طبیعی، می تواند منجر به ضربه یا کشیدگی عضلات کف لگن و در نتیجه ضعف یا آسیب شود.

یبوست مزمن: زور زدن در حین حرکات روده به دلیل یبوست مزمن می تواند فشار زیادی بر عضلات کف لگن وارد کند و منجر به اختلال در عملکرد شود.

سرفه مزمن: شرایطی مانند برونشیت مزمن یا آسم که باعث سرفه‌های مداوم می‌شوند نیز می‌توانند با اعمال فشار بر ماهیچه‌ها به اختلال عملکرد کف لگن کمک کنند.

جراحی لگن: جراحی هایی که شامل اندام های لگن یا ساختارهای مجاور می شود، مانند جراحی پروستات در مردان یا هیسترکتومی در زنان، می تواند یکپارچگی عضلات کف لگن را مختل کند.

چاقی: اضافه وزن می تواند فشار بی مورد بر روی کف لگن وارد کند و در طول زمان منجر به ضعف یا اختلال در عملکرد شود.

بیماری های عصبی: شرایطی که بر اعصابی که عضلات کف لگن را عصب دهی می کنند، مانند مولتیپل اسکلروزیس یا آسیب نخاعی، می توانند عملکرد آنها را مختل کنند.

ترومای لگن: آسیب های تروماتیک به ناحیه لگن، مانند شکستگی یا پارگی عضلات کف لگن، می تواند منجر به اختلال در عملکرد شود.

علائم اختلال عملکرد کف لگن

اختلال عملکرد کف لگن می تواند به طرق مختلف ظاهر شود و علائم ممکن است بسته به علت زمینه ای و شدت بیماری متفاوت باشد. علائم رایج عبارتند از:

بی اختیاری ادرار: این به نشت غیر ارادی ادرار اشاره دارد که می تواند با فعالیت هایی مانند سرفه، عطسه، یا بلند کردن اجسام سنگین (بی اختیاری استرسی) یا با نیاز ناگهانی به ادرار (بی اختیاری فوری) رخ دهد.

بی اختیاری مدفوع: ناتوانی در کنترل حرکات روده که منجر به نشت غیر ارادی مدفوع یا گاز می شود.

افتادگی اندام لگنی: نزول یا برآمدگی اندام های لگن مانند مثانه، رحم یا رکتوم به داخل فضای واژن یا رکتوم، که اغلب با احساس فشار یا پری در لگن همراه است.

درد لگن: درد مزمن لگن، ناراحتی، یا احساس درد در ناحیه لگن، که ممکن است با فعالیت های خاص یا نشستن طولانی بدتر شود.

دیسپارونی: مقاربت دردناک، که می تواند ناشی از اسپاسم یا ضعف عضلات کف لگن باشد.

تخلیه ناقص: مشکل در تخلیه کامل مثانه یا روده، با وجود تلاش برای دفع ادرار یا اجابت مزاج.

اسپاسم عضلات لگن: انقباضات یا اسپاسم غیرارادی عضلات کف لگن، که منجر به ناراحتی یا درد می شود.

گزینه های درمانی

درمان اختلال عملکرد عضلات کف لگن با هدف کاهش علائم، بهبود عملکرد عضلات کف لگن، و رفع هر گونه علت زمینه‌ای که به این بیماری کمک می‌کند، است. گزینه های درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

فیزیوتراپی کف لگن: فیزیوتراپی کف لگن که اغلب توسط فیزیوتراپیست های متخصص انجام می شود، شامل تمریناتی برای تقویت و هماهنگی عضلات کف لگن و همچنین تکنیک هایی مانند بیوفیدبک و درمان دستی برای بهبود عملکرد و آرامش عضلات است.

اصلاحات رفتاری: اصلاح شیوه زندگی، مانند تغییرات رژیم غذایی برای رفع یبوست، مدیریت وزن، و تکنیک های تمرین مثانه برای بهبود کنترل ادرار، ممکن است توصیه شود.

داروها: بسته به علائم خاص، داروهایی مانند شل کننده های عضلانی، آنتی کولینرژیک ها یا ملین ها ممکن است برای کاهش علائم اختلال عملکرد کف لگن تجویز شوند.

تمرین عضلات کف لگن: تمرین عضلات کف لگن که به عنوان تمرینات کگل نیز شناخته می شود، شامل انقباض و شل کردن عضلات کف لگن برای بهبود قدرت، استقامت و کنترل است.

مداخلات جراحی: در موارد افتادگی شدید اندام لگن یا علائم مقاوم به درمان، ممکن است مداخلات جراحی مانند ترمیم افتادگی اندام لگن یا اسفنکتروپلاستی برای بی اختیاری مدفوع در نظر گرفته شود.

تزریق سم بوتولینوم: در برخی موارد، تزریق سم بوتولینوم به عضلات کف لگن ممکن است برای آرام کردن موقت عضلات بیش فعال و کاهش علائمی مانند درد لگن یا اسپاسم استفاده شود.

نورومدولاسیون: تکنیک‌های تعدیل عصبی، مانند تحریک عصب ساکرال یا تحریک عصب پودندال، ممکن است برای تعدیل فعالیت عصبی و بهبود عملکرد کف لگن در موارد خاص مورد استفاده قرار گیرد.